سالم: تعالى يا ولدى وحضن ادهم.
سالم: الف مبروك عقبال مشوف عيالك يا رب.
شاكر: انا معنديش مانع.
ادهم حضن الجد.
اسد: اروح اعرفها انا بقى واخد رأيها.
سالم بصرامه: معندناش حرامى ليها رأي يا ولدى.
اسد: ياعمى مهما مان لازم نعرف هي بتحبه ولا لاء دا جواز برضو.
شاكر بصرامه: اكيد موافجه روح شوف رأيها يا ولدى خلصنا يا سالم مش هنروح نجولها فرحك كمان اسبوع وهى متعرفش.
واتجه اسد الى الجناح.
عند ميرا.
نورا بغل: شوفتى ادهم كمان هيتجوز ليلى خليكى كدا.
ميرا بشر: ماما انا عوزه اسد مش ادهم عوزه فلوسه وثروته فاهمه.
نورا: طيب هنعمل ايه مع مراته بس ازاى شك فيها غريبه دى صح.
ميرا بتوتر: ها معرفش.
نورا بشك: اوعى يكون ليكى ايد فى الموضوع ده اسد يموتك بدم بارد والله.
ميرا بخوف: ها لاء مليش دعوه.
فى جناح اسد.
اسد دخل من غير ما يخبط لقى ليلى.
اسد: ازيك يا عروسه اخبارك.
ليلى بصدمه: عروسة مين يا ولد عمى.
اسد بخبث: بيقولو عوزين يجوزوكى لأدهم بس شكلك مش موافقه خلاص هروح اقولهم ويا دعر ما دخلك شر.
نغم بسرعه: استنى بس مش وافقه ايه لاء موافقه طبعاً ولا ايه يا ليلى.
ليلى بصدمه وفرحه: ها اه موافقه.
اسد بضحك حضنها حضن اخوي: الف مبروك يا حببتى.
نغم حست بغيره متعرفش ليه مع انه بيحضن اخته بس هو ملك ليها وبس.
ليلى راحت على قوضتها بفرحه شديده لقت حد شدها من ايدها لقوضه تانيه.
عند اسد ونغم.
نغم طلعت من الحمام لبسه برموده سوده منقطه ابيض وكط.
اسد اول ما شفها سرح فى جمالها وبيضها وشعرها الطويل الرائع.
نغم بفرحه: اسد.
اسد بسرحان فى جماله: نعم.
نغم: انا فرحانه جداً اول مره هشوف فرح صعيدى فى حياتى وليلى كمان بتحب ادهم.
اسد بضيق: متجبيش اسمه على لسانك يا نغم ودا اخر تحذير.
نغم واحت قعدة جنبه على السرير.
اسد بقرب منها وبيقبل عنقها وانفاسه الساخنه تداعب عنقها.
اسد برومانسيه: رحتك تجنن يا نغمى.
نغم بكسوف: اسد ابعد.
اسد: هششش ولا حرف.
نغم: انت لسه بتشك فيا.
ابتعد عنها اسد ومسك وجهها بحنان وحب.
اسد: انا عارف انى غلط اما شكيت فيكى بس انا عمرى متخيل انك تكونى مع حد غيرى حتى او بلكلام انا بعشقك بجنون يا نغم واسف على اى حاجه حصلتلك بسببى اول مره فى حياتى اعتزر من حد بس انتى روحى مستحيل ازعلك مره تانيه.
نغم بحب: انا بموت فيك يا اسد عمرى ما حسيت انى فيوم احد اسد الدمنهورى او اتخيل انى هتجوزه ويكون ملكى.
اسد قبل شفتيها برومانسيه وطلع خاتم الماس من جيبه ولبسه ليها.
نغم بفرحه: دا ليا.
اسد بحب ويقبل شفتيها: دا لأجمل بنت عينى شافتها.
نغم بحب وكسوف واحت جنب شفيفه وقبلته بحب.
نغم بحب: كفايا انك فى حياتى بحبك فهذى الكلمه كانت كفيله بأنه فى هذه الحظه يمتلك الكون بنا فيه وذهبوا الى عالمهم الخاص بحب وتجاوب نغم بحبه وعشقه لها مدى الحياه.
فى مكان اخر فى الصعيد مكان يشبه الجبل.
تفتحت عين الدكتوره على ميه تترمى عليها.
الدكتوره بخوف: انتو مين وعوزين منى ايه.
انور: انتى هتقولى كنتى بتعملى ايه فى قصر الدمنهورى ولا هتتعرضى لمكروه هنا ومحدش هيعرف عنك اى حاجه.
الدكتوره بخوف وخبث: اصل مرات اسد الدمنهورى طلعت مش بنت وباين هتطلق.
انور بصدمه: ……
البارت الخامس عشر
للكاتبه /ندى على حبيب
انور بصدمه: نغم ازاى احكى الحكايه كمله والا هتتعرضى لمكروه هنا.
الدكتوره: ……
فى الصباح فى جناح اسد ونغم.
نغم قامت قبل اسد ولقت نفسها نيمه على صدره العارى قامت وفضلت تبص ليه وافتكرت اول ليله ليهم.
نغم بهمس: مين كان يتخيل انى اتجوزك او انى اعيش معاك وراحت على شفيفه باستهم بحب.
اسد شدها نيمها على السرير.
اسد بخبث: يعنى لما تحبى تتغزلى فيا اتغزلى وانا صاحى مش وانا نايم.
نغم: اسد قوم انت تقيل.
نغم بخبث: دلوقتى انا تقيل صح.
نغم بكسوف مسكت المخده وضربته بيها.
نغم: على فكره انت قليل الأدب.
اسد: لاء يا روحى تعالى وانا اوريكى قله الأدب.
نغم: لالالا انا لازم اقوم علشان خطرى سبنى.
اسد اتنهد وباسها بكل رقه من شفايفها ومن رقبتها ومن خدها.
نغم: اسد عوزه اقوم.
اسد: وحده فصيله واتجه اللى الحمام اخد دش وطلع ونغم دخلت لبس بدله سوده وتحتها قميص ابيض وفتح اول زرارين من القميص ويرفانه الخاص وساعه غاليه جلد.
